کارهایی که اگه دوباره شروع به بازی کنم انجام میدم/نمیدم

[dani_gd]

سلام
آخرین پستی که جدی جدی دارم میدم.دیگهم پستی نمیدم.
شاید بگین جاش اینجا نیست ،اما بنظرم اومد که جاش به مطالبی که گفتم مربوط میشه.یعنی یه جورایی دوس دارم آخرین حرفم این داستان باشه.
صفای مرام همتون که مطالبو می خوندین ایکاش سرور دو قدر همتونو می دونستم.دوستون دارم جیگرا.
خب حالا این داستانم:
.
.
.
در یک سحرگاه سرد ماه ژانویه، مردی وارد ایستگاه متروی واشینگتن دی سی شد و شروع به نواختن ویلون کرد.
این مرد در عرض ۳۰ دقیقه، شش قطعه ازبهترین قطعات باخ را نواخت.
از آنجا که شلوغ ترین ساعات صبح بود، هزاران نفر برای رفتن به سر کارهایشان به سمت مترو هجوم آورده بودند.
سه دقیقه گذشته بود که مرد میانسالی متوجه نوازنده شد.
از سرعت قدمهایش کاست و چند ثانیه ای توقف کرد، بعد با عجله به سمت مقصد خود براه افتاد.
یک دقیقه بعد، ویلونزن اولین انعام خود را دریافت کرد.
خانمی بی آنکه توقف کند یک اسکناس یک دلاری به درون کاسه اش انداخت و با عجله براه خود ادامه داد.
چند دقیقه بعد، مردی در حالیکه گوش به موسیقی سپرده بود، به دیوار پشت سر تکیه داد، ولی ناگهان نگاهی به ساعت خود انداخت وبا عجله از صحنه دور شد.
کسی که بیش از همه به ویلون زن توجه نشان داد، کودک سه ساله ای بود که مادرش با عجله و کشان کشان به همراه می برد. کودک یک لحظه ایستاد و به تماشای ویلونزن پرداخت، مادر محکم تر کشید وکودک در حالیکه همچنان نگاهش به ویلون زن بود، بهمراه مادر براه افتاد، این صحنه، توسط چندین کودک دیگرنیز به همان ترتیب تکرار شد، و والدینشان بلا استثنا برای بردنشان به زور متوسل شدند.
در طول مدت ۳۰ دقیقه ای که ویلون زن می نواخت، تنها شش نفر، اندکی توقف کردند.
بیست نفر انعام دادند، بی آنکه مکثی کرده باشند، و سی و دو دلار عاید ویلون زن شد.
وقتیکه ویلون زن از نواختن دست کشید و سکوت بر همه جا حاکم شد، نه کسی متوجه شد.
نه کسی تشویق کرد، ونه کسی او را شناخت.

هیچکس نمیدانست که این ویلون زن همان جاشوا بل (Joshua Bell) یکی از بهترین موسیقی دانان جهان است و هر یک قطعات نوشته شده ی این کنسرت سه و نیم ملیون دلار می ارزد!
جاشوا بل (Joshua Bell)، دو روز قبل از نواختن در سالن مترو، در یکی از تئاتر های شهر بوستون، برنامه ای اجرا کرده بود که تمام بلیط هایش پیش فروش شده بود، وقیمت متوسط هر بلیط یکصد دلار بود.

این یک داستان حقیقی است، نواختن جاشوا بل در ایستگاه مترو توسط واشینگتن پست ترتیب داده شده بود، وبخشی از تحقیقات اجتماعی برای سنجش توان شناسایی، سلیقه و الوویت های مردم بود.

نتیجه: آیا ما در شرایط معمولی و ساعات نامناسب، قادر به مشاهده و درک زیبایی هستیم؟
لحظه ای برای قدردانی از آن توقف میکنیم؟
آیا نبوغ و شگرد ها را در یک شرایط غیر منتظره میتوانیم شناسایی کنیم؟

یکی از نتایج ممکن این آزمایش میتواند این باشد:
اگر ما لحظه ای فارغ نیستیم که توقف کنیم و به یکی از بهترین موسیقی دانان جهان که در حال نواختن یکی از بهترین قطعات نوشته شده برای ویلون است، گوش فرا دهیم ،چه چیز های دیگری را داریم از دست میدهیم؟
.
.
.
.
دلم نیومد یه آموزش کوچیک نزارم برا سرور بعد
بچه ها تو سری آسماندژ که بازی کردم فقط یه دسته بودن که همیشه حرف واسه گفتن داشتن:اونایی که ریزر می ساختن و سفینه ی حامل(تو سرور قبل سفینه نقلیه ربتور بود این سرور ترنس سرور بعد یه وقت دیدی خوده ریزرا پر در آوردن)
به هرحال یادتون باشه غیر از ریزر و سفینه ی حمل کننده ی ریزر هیچ نیروی دیگه ای نسازین.
این دیگه فوت کوزه گری بود یادتون دادم این کارو انجام بدین ضرر نمی کنین.
خب دیگه خیلی حرفیدم
دوستان عزیز با خیالی راحت و قلبی مطمین از بین تک تک شما عزیزان می رم.
بای عزیزون